"Bang, sila2.. Jadik Imam", sapa pakcik sebelum.
"Arreee.. Xpe2, pakcik baju koko tu nampak lebih sesuai je..", balas Joe. Sebab nampak pakcik baju koko tu berpakaian yang paling complete a.k.a. ada kopiah.
Lama tolak-menolak, pakcik baju koko tu ke depan jugak, jadik Imam. Hmmm, selamat aku!
"ALLAAAAHUAKBAR!!", laung pakcik baju koko tersebut memulakan solatnya.
...
Usai solat, Joe termenung kejap. Pastu bingkas bangun keluar daripada saf. Dia paling awal blah tanpa segan silu. Yup, dalam hati dia rasa segan.
Bertuah punye budak! Orang suruh jadik Imam pun tak nak. Dia pandang je muka pakcik yang offer tadi, lagi le rasa segan. Tu yang dia cepat-cepat blah. Blah bukan keluar surau terus, tapi ke belakang untuk solat rawatib pula. Ececece..
Setel solat rawatib, kali ni dia termenung lagi. Mengenangkan betapa dah lama dia tak jadik Imam solat. Aisehh..
Dulu zaman dok universiti, kadang-kadang Joe jadik Imam kat surau kolej, kadang-kadang jadik Imam kat suru fakulti, kadang-kadang jadik Imam time bawak usrah adik-adik. Banyak kali punya kadang-kadang tu, kiranya kerap jugak la oi oi.
Bila balik kampung, selalu dia Imamkan solat ngan adik-adik. Maklum la anak sulung lelaki (tulis cerpen ni kena ade unsur penipuan sikit). Walaupun hangat-hangat bila awal-awal balik kampung je. Masuk hari ke-4 seterusnya, dah mula nak ngelat solat sendiri-sendiri lak.. Ishkk ishkk Joe ni, tak konsisten tol.
Tapi lepas kakak dia kawin, tugas Imam sekarang diambil alih oleh si abang ipaq Joe pulak. So solat jemaah kat rumah tu makin konsisten cuma dah bukan Joe yang jadik Imam. Utamakan yang dah kawin, pahala double!, katanya.
Kat rumah sewa? Mane ade solat jemaah kat rumah.. Sume housemate Joe kaki surau kot. Solat selalu kat sana aje. Subuh pun. Joe aje yang asyik miss.. Err.
Teruknya Joe. Bukan ape, bila lama tak buat, rasa kaget. Lalu dia teringat akan suatu statement, "boleh mengimamkan solat". Masa tu selamber aje cakap boleh. Haa sekarang, Surau Nasuha menanti.
"Arreee.. Xpe2, pakcik baju koko tu nampak lebih sesuai je..", balas Joe. Sebab nampak pakcik baju koko tu berpakaian yang paling complete a.k.a. ada kopiah.
Lama tolak-menolak, pakcik baju koko tu ke depan jugak, jadik Imam. Hmmm, selamat aku!
"ALLAAAAHUAKBAR!!", laung pakcik baju koko tersebut memulakan solatnya.
...
Usai solat, Joe termenung kejap. Pastu bingkas bangun keluar daripada saf. Dia paling awal blah tanpa segan silu. Yup, dalam hati dia rasa segan.
Bertuah punye budak! Orang suruh jadik Imam pun tak nak. Dia pandang je muka pakcik yang offer tadi, lagi le rasa segan. Tu yang dia cepat-cepat blah. Blah bukan keluar surau terus, tapi ke belakang untuk solat rawatib pula. Ececece..
Setel solat rawatib, kali ni dia termenung lagi. Mengenangkan betapa dah lama dia tak jadik Imam solat. Aisehh..
Dulu zaman dok universiti, kadang-kadang Joe jadik Imam kat surau kolej, kadang-kadang jadik Imam kat suru fakulti, kadang-kadang jadik Imam time bawak usrah adik-adik. Banyak kali punya kadang-kadang tu, kiranya kerap jugak la oi oi.
Bila balik kampung, selalu dia Imamkan solat ngan adik-adik. Maklum la anak sulung lelaki (tulis cerpen ni kena ade unsur penipuan sikit). Walaupun hangat-hangat bila awal-awal balik kampung je. Masuk hari ke-4 seterusnya, dah mula nak ngelat solat sendiri-sendiri lak.. Ishkk ishkk Joe ni, tak konsisten tol.
Tapi lepas kakak dia kawin, tugas Imam sekarang diambil alih oleh si abang ipaq Joe pulak. So solat jemaah kat rumah tu makin konsisten cuma dah bukan Joe yang jadik Imam. Utamakan yang dah kawin, pahala double!, katanya.
Kat rumah sewa? Mane ade solat jemaah kat rumah.. Sume housemate Joe kaki surau kot. Solat selalu kat sana aje. Subuh pun. Joe aje yang asyik miss.. Err.
Teruknya Joe. Bukan ape, bila lama tak buat, rasa kaget. Lalu dia teringat akan suatu statement, "boleh mengimamkan solat". Masa tu selamber aje cakap boleh. Haa sekarang, Surau Nasuha menanti.
0 comments